Geplaatst op Geef een reactie

Complimentje

Een aantal maanden geleden kreeg ik een ander horloge. Mijn oude deed het nog prima. Eigenlijk kreeg mijn man een ander horloge. Hij was toch niet helemaal tevreden met zijn tweedehands aankoop, en kocht een ander (gebruikt) exemplaar. Ik wilde de miskoop weleens uitproberen. En sinds die dag zijn we dikke maatjes. Mijn nieuwe tweedehands horloge en ik. Het is namelijk niet zomaar een horloge.
Mijn nieuwe horloge begint te trillen als een van mijn pubers mij belt omdat hij een lekke band heeft, naar een vriend gaat of niet weet of hij een rode of grijze trui moet kopen. Mijn nieuwe horloge wekt mij in de ochtend door zachtjes mijn pols te masseren. Mijn nieuwe horloge is mijn eierwekker, saturatiemeter en hartslagmeter. Mijn nieuwe horloge heeft verschillende bandjes die ik heel makkelijk kan verwisselen zodat ik er altijd een bij mijn kleding uit kan zoeken. Mijn nieuwe horloge geeft aan hoe laat het is, dat zou ik bijna vergeten. Maar het allerbelangrijkste… mijn nieuwe horloge geeft mij complimentjes.
De hele dag ben ik aan het lopen, fietsen, rennen, vliegen. Ik weet dat bewegen goed voor mij is, dus ik doe het veelvuldig. Het gaat eigenlijk vanzelf. Maar ik vind het vooral leuk om mijn ringen vol te maken. Ik ga de uitdaging aan. Mijn nieuwe horloge moedigt mij aan. ‘Goed zo! Je hebt je sta-doel bereikt!’ zegt hij tegen mij. Die is niet zo moeilijk. De volgende ring is de trainingsring. Dat is een lastige. Misschien moet ik iets vaker aan mijn nieuwe horloge laten weten dat ik aan het fietsen, wandelen of sporten ben. En de derde ring, de beweeg-ring, die krijg ik bijna elke dag vol. Maar daar moet ik wel wat voor doen.
Mijn nieuwe horloge is royaal met complimentjes geven. Hij geeft me namelijk ook medailles. Als ik zijn uitdagingen haal, krijg ik een mooi gekleurde medaille. Een bepaald aantal kilocalorieën verbruiken in een maand, een nieuw bewegingsrecord op een dag, mijn dagelijkse bewegingsdoel 100 keer halen, zeven dagen op rij mijn bewegingsring volmaken; het zijn allemaal redenen voor mijn nieuwe horloge om mij een medaille te geven. En ik vind het leuk. Want ik heb het idee dat ik goed bezig ben. En dat dat gezien wordt.

Wat komen er op een dag veel dingen langs die ik mag of moet doen. Misschien herken je het wel. Werk, klusjes, eten koken, kinderen naar school brengen, wassen, de hond uitlaten, de baby verschonen en ga zo maar door. Soms kun je het gevoel hebben dat wat je doet, niet gezien wordt. Of dat het pas opgemerkt wordt als je het niet meer doet. Misschien vind je wat jij doet helemaal niet zo belangrijk. Maar weet je; wat je doet hoef je niet af te meten aan wat iemand anders doet. Het gaat er ook niet om of je horloge tevreden is over het aantal stappen dat jij hebt gezet. Alles wat jij doet, openbaar of in het klein; God ziet het. En God vindt het belangrijk. Hij vindt jou belangrijk.

Vandaag heb ik mijn bewegingsring niet volgemaakt. Ik haal mijn schouders op. Jammer dan. Morgen weer een dag.

Adriëlle Schouten, oprichtster van Zing in de Kring.
Moeder van vier levenslustige zoons (Joël (14), Micha (12), Jefta (10) en Gideon (7)) en een prachtige dochter (Hadassa (0)).
Achtergrond als juf en orthopedagoog. Schrijft Bijbelse liedjes voor jonge kinderen en verlangt ernaar om kinderen door muziek en spel Gods liefde te laten ervaren.

Samen op ontdekkingsreis

Wil je meer leren over hoe je met je kind samen God ontdekken? Lees dan hét christelijk opvoedboek voor jonge ouders: “samen op ontdekkingsreis”.

Geplaatst op Geef een reactie

Online

We zijn niet meer online. Al twee dagen niet meer. Hoe het kan weet niemand. Je kent het wel, zomaar ineens: geen wifi, geen internet, niks. Als zoiets bij ons thuis gebeurt, duurt het hooguit twee minuten voordat iedereen beneden is. Met een hoop gemopper. Pubers en de wifi die het af laat weten… dan weet je het wel.
Mijn man is altijd de pineut als zich dit soort problemen voordoen. Hij weet er gewoon het meeste vanaf. Hij trekt aan stekkers, drukt op knopjes, start van alles opnieuw op. De schermen blijven wit.
Een van de kinderen verzucht iets over saaie avonden. Hij voelt zich onbereikbaar. Ook huiswerk maken is ingewikkeld. Een ander zegt dat hij nu graag naar school gaat, want daar heeft hij tenminste wifi. Ik kan niet werken. Mijn man heeft een hotspot voor zijn werk, maar ook die hapert en kraakt. Ik zie de keerzijde van de situatie: een van onze puberzoons ontpopt zich als een ware organizer. Op avond 1 zoekt hij zijn hele kledingkast uit en op avond 2 is de rest van zijn kamer aan de beurt.
De provider stelt ons gerust; er is hulp in aantocht! Tussen 14 en 17 uur zal hij op de stoep staan. De hele middag houden we de deur nauwlettend in de gaten. De bel doet het soms niet, dus bij ieder klopje springen we op. Als ik even weg moet, instrueer ik een van mijn zoons dat hij echt open moet doen op het moment dat er iemand voor de deur staat.
De tijd verstrijkt. Nog niemand gezien. Om 16.55 uur belt mijn man de klantenservice op. ‘We kunnen de monteur niet meer bereiken. Maar waarschijnlijk komt hij nog wel,’ is het antwoord.
Mijn gezinsleden zijn er niet gerust op. Hun stemming daalt. En dan is het vijf over negen ‘s avonds. De bel gaat. ‘Misschien de monteur,’ zegt mijn man. ‘Geef hem een knuffel,’ roep ik voor de grap. En jawel… daar staat hij. Hij drukt op zijn tablet. In minder dan 10 seconden is hij klaar. ‘Nee hoor, laat die spullen maar staan, hij doet het alweer.’ Iedereen die nog wakker is, heeft zich verzameld in de gang. Een gejuich gaat op. We zijn weer online.

Ik denk aan God. Altijd is Hij online. Er komt nooit een kink in de kabel. God is altijd op de lijn. Er is geen monteur nodig om verbinding met Hem te maken. Hoe is het met mij? Ben ik altijd online? Het feit dat wij twee dagen offline waren wat deze aardse wereld betreft, zet me stil bij het feit dat Gods lijn altijd open is. Hij is altijd betrokken op mijn leven. Ik dank God ervoor.

Adriëlle Schouten, oprichtster van Zing in de Kring.
Moeder van vier levenslustige zoons (Joël (14), Micha (12), Jefta (10) en Gideon (7)) en een prachtige dochter (Hadassa (0)).
Achtergrond als juf en orthopedagoog. Schrijft Bijbelse liedjes voor jonge kinderen en verlangt ernaar om kinderen door muziek en spel Gods liefde te laten ervaren.

Samen op ontdekkingsreis

Wil je meer leren over hoe je met je kind samen God ontdekken? Lees dan hét christelijk opvoedboek voor jonge ouders: “samen op ontdekkingsreis”.

Geplaatst op Geef een reactie

Waterpokken

In sommige landen worden kinderen ertegen ingeënt, maar wij nuchtere Hollanders vinden dat niet nodig. Iedere ouder heeft (of krijgt) er ervaring mee en van iedereen hoor je een ander verhaal. Van ‘drie vlekjes en nergens last van’ tot ‘van top tot teen eronder en je geen raad weten van de jeuk.’
Ook wij moeten eraan geloven… onze dochter heeft waterpokken. Inmiddels heb ik wat ervaring opgedaan, dus zodra we ze ontdekken ren ik naar de drogist voor een verlichtende mousse en in mijn boodschappenkar belandt een pak havermout. De eerste dagen heeft ze nergens last van. De explosieve vermenigvuldiging die ik verwacht, blijft uit. Dan komt het moment waar ik voor heb gevreesd. Mijn dochter wordt aan het begin van de nacht wakker en gaat na haar voeding niet meer verder slapen. Ze kronkelt en huilt en ik weet: tijd om te smeren. Met mijn slaperige hoofd zoek ik de mousse, en smeer haar lijfje in. Slapen zit er nog steeds niet in voor haar. Dus ik leg haar naast me in bed. Ze blijft jammeren. Wat nu? Van muziek wordt ze altijd blij. Ik pak mijn telefoon, swipe naar Spotify en druk op ‘Goeiemorgen’. Hoe leuk ze het liedje ook vindt, dit is niet het moment. Dan vind ik Baby Worship. Ik moet even aan de uitvoering wennen, maar het werkt. Mijn dochter kalmeert. En ik ook. Ik hoor mezelf zachtjes zingen: Here I am to worship, here I am to say that You’re my God. God is erbij, ook op dit moment.

De dagen erna blijven we haar insmeren met waterpokkenmousse en ik vul washandjes met havermout voor in haar badje. Het geheel verloopt redelijk mild en ik ben blij dat we weer een vinkje kunnen zetten. Waterpokken: in de pocket!

Adriëlle Schouten, oprichtster van Zing in de Kring.
Moeder van vier levenslustige zoons (Joël (14), Micha (12), Jefta (10) en Gideon (7)) en een prachtige dochter (Hadassa (0)).
Achtergrond als juf en orthopedagoog. Schrijft Bijbelse liedjes voor jonge kinderen en verlangt ernaar om kinderen door muziek en spel Gods liefde te laten ervaren.

Samen op ontdekkingsreis

Wil je meer leren over hoe je met je kind samen God ontdekken? Lees dan hét christelijk opvoedboek voor jonge ouders: “samen op ontdekkingsreis”.

Geplaatst op Geef een reactie

I asked God to help me grow, it started raining!

Deel 2

In mijn vorige blog nodigde ik je uit om de short film Piper te bekijken. (Gemist? Bekijk hem hier: https://www.youtube.com/watch?v=WIPV1iwzrzg).
Piper het vogeltje moet leren dat het eten van schelpjes niet alleen maar door mama opgelost wordt. Hij moet er iets voor doen, hij moet de golven trotseren. En pas daarna ziet hij het helder! Zo heb ik van God geleerd om te leven met hoge golven. Mijn man en ik hebben erop leren vertrouwen dat er soms heel andere inzichten komen dan we hadden gedacht en dat na de golven, de overwinning komt.
Ik zie onze liefdevolle Vader in de hemel voor onze kinderen het liefst zoals de mama van Piper hem aanmoedigt en uitdaagt. Ze kijkt trots, blij en tevreden toe en biedt Piper daarna een fijn warm nestje. Zoveel liefde heeft God de Vader voor ons.
Zoals Pipers mama hem aanmoedigt, mogen wij ook onze kinderen aanmoedigen. Voor mij is het gebedsdagboek een heel mooi hulpmiddel om mijn zoontje uit te dagen om zijn eigen stappen te zetten in geloof.
Met het gebedsdagboek kun je met kleine kinderen stilstaan bij bidden, danken en ook zegeningen. In ons geval helpt het ons soms ook om ons zoontje, dat sociaal emotioneel veel “kleiner” is, zonder druk mee te nemen in bidden en danken. Als het niet lukt om het gebedsdagboek met je kind samen in te vullen dan kan je het ook zelf als ouder invullen.
Ons zoontje heeft ons door de jaren heen geleerd en laten zien dat je geloven niet met druk, discipline, moeten, enzovoort vóórleeft. Bij hem, en ik denk bij meer kinderen, werkt dat juist averechts. Geloof mag de ruimte krijgen om te groeien en bloeien zonder druk, net zoals Piper zelf leert van de golven en omstandigheden.
Ik vertrouw erop dat er ook anderen om ons kind heen zijn die hem Gods liefde laten zien. Dan wordt het een feestje om vanuit de duinen toe te kijken en hem de veiligheid en liefde te bieden om op te groeien.
Als ik terugblader in mijn gebedsdagboek, zie ik dat God trouw is en Zijn liefde nog groter dan ik me kan voorstellen.
Gods zegeningen zijn er voor Zijn kinderen!

Ik wens je een week vol golven, nieuwe inzichten en Zijn nabijheid toe.


Liefs, Kim

Familiegebedsdagboek
Wil jij graag meer bidden voor je gezin? Dit dagboek helpt je om een maand lang actiever te bidden. Dit gebedsdagboek is zo opgezet dat je het als ouder alleen kan gebruiken of samen met je kind.

Geplaatst op Geef een reactie

Verzoening

Hij heeft zich door Christus met ons verzoend en ons de verkondiging daarover toevertrouwd.
2 Korintiërs 5:18

Als je meer dan eén kind thuis hebt, herken je dit vast (en vaak). Er wordt iets afgepakt, iemand is jaloers of de eén heeft gewoon geen zin in wat de ander wil en… er ontstaat ruzie.

Het hoort erbij. Ze leren ervan. Maar af en toe breekt mijn hart, wanneer ik zie dat de eén de ander iets misgunt of pijn doet. Ik roep ze bij elkaar. Ze mogen beide hun zegje doen. En dan komt het: ik wil dat ze sorry zeggen tegen elkaar. Dat doen ze, maar nuet altijd van harte. Ken je dat gezicht dat kinderen (en vast ook volwassenen) kunnen trekken wanneer ze ‘sorry’ zeggen, maar geen ‘sorry’ bedoelen. Vaak vind ik dat dan nog erger dan het hele voorval. Ik wil dat ze liefdevol met elkaar omgaan, elkaar dingen gunnen en zichzelf niet belangrijker achten dan de ander.

Deze week leerde God mij dat er meer is dan dat we onze kinderen moeten leren vergeven. Meer dan leren ‘sorry’ te zeggen. We moeten ze leren verzoenen. Ken je dat woord nog? Verzoening?

Verzoening is dat de vriendschap in een relatie hersteld wordt, nadat er een breuk is opgetreden.

En verzoenen is blijkbaar nog moeilijker dan vergeven. Bij vergeving hou je de touwtjes in handen. Jij vergeeft. Je zegt ‘sorry’ en je bent er klaar mee. Maar als je je met iemand wilt verzoenen, stel je je open en kwetsbaar. Je weet niet hoe de ander gaat reageren. Je weet niet of de ander zich ook open stelt voor jou. Maar met alleen ‘sorry’ vindt er geen herstel plaats. Dat vindt pas plaats bij verzoening.

En waar zie je dat meer dan in het Paasverhaal. Er waren onze zonden. God, in al Zijn liefde, vergaf ons. Onze zonden waren weg. Maar God verzoende zich ook met ons. Hij gaf ons de weg naar Hem. Waardoor we weer in relatie met Hem mogen staan.

Wij mogen onze kinderen ook leren om na een ruzie te verzoenen. We mogen ze helpen begrip te tonen voor de ander en bovenal in liefde met elkaar om te gaan. Zoals Jezus ons voorging.

Aisha Meel, oprichtster van de Wonderwolk. Moeder van 3 prachtige kids (Livia (7), Joëlle (5) en Timeon (4)), creatieveling met een doctoraat in de Medische wetenschappen (waar ze niks meer mee doet), maar vooral vurig verlangend naar Gods liefde en nabijheid. Haar wens is om zoveel mogelijk kinderen en ouders dichterbij God te brengen.

Aisha Meel, oprichtster van de Wonderwolk.
Moeder van 3 prachtige kids (Livia (8), Joëlle (7) en Timeon (5)), creatieveling met een doctoraat in de Medische wetenschappen (waar ze niks meer mee doet), maar vooral vurig verlangend naar Gods liefde en nabijheid. Haar wens is om zoveel mogelijk kinderen en ouders dichterbij God te brengen.

Geplaatst op Geef een reactie

I asked God to help me grow, it started raining!

Deel 1

Het regent, het is een lounge zondagmiddag. Terwijl ik op de bank zit en deze blog tik met een glas winterglow thee en te lekkere bonbons, besef ik hoeveel rijkdom er in dit momentje zit.
Puur simpel en “klein” GROOTS geluk. Een dak boven mijn hoofd, de geur van kaneel, de warmte in een toch relatief oud tochtig huis, mijn man snurkend op de bank (ja, die snurkt hihi) en ons zoontje dat een spelletje speelt. Zegeningen! Ik kan ze niet vaak genoeg tellen.

Mijn gedachten dwalen af. Ik staar naar de regendruppels en overdenk en overpeins wat het leven ons brengt en gebracht heeft.
Er waren stralende momenten, momenten die ik nooit zou willen vergeten, momenten waarop de tijd even stil leek te staan. Zo puur, zo mooi, ik zou ze zo weer overdoen.
Maar de tijd bracht ook ellende met zich mee. Rouw, verdriet, levend verlies, zorg en pijn. Door de jaren vol zorgen heen, heb ik geleerd en ervaren dat God niet die boze vader is, die wacht tot jij netjes elke dag op je blote knieën hebt gezeten. Ik heb geleerd dat Hij meer is dan een Vader. Ik heb mogen leren dat Hij dichtbij is, dat Hij dat ene sprankje licht is, ook als ik weer eens meende niet de tijd te hebben om stil te staan of te dealen met de golven. Niets MOET van Hem. Ik heb leren wandelen met Hem door kleine momenten van stilstaan te verdelen over de dag en me niet inning schuldig te voelen als ik oversla. Ik heb de afgelopen jaren leren genieten van het kleine en geleerd dat bidden en kerk zijn ook thuis en in stilte kan. Een vlinder, een zonnestraal, een klein gebed; “dank U, Heere!’’. Hij is zo veel dichterbij dan wij vaak beseffen.

Velen van ons groeien misschien wel op met de gedachte dat de zegeningen je zo komen aanwaaien, of hopen daarop. Maar vaak besef je pas later dat met de mooie dingen soms ook een pakket moeilijkheden komt. Zoals de regen of de golven van de zee.

Een van de mooiere veelzeggende filmpjes van Disney-Pixar vind ik de short film Piper.
Neem wanneer je het leuk vindt eens even de tijd om deze korte animatie te bewonderen:
https://www.youtube.com/watch?v=WIPV1iwzrzg En.. zie je wat ik zie?!
Ik vind dit dus echt een fantastisch beeld. Piper het vogeltje dat wikt en weegt tussen angst voor de golven en zijn hongergevoel. En dan het beeld van zijn mama die hem vol liefde probeert aan te moedigen en uit te dagen. En even later de heremietkreeftjes die hem een geheel nieuwe vaardigheid leren. Nadat hij de golven heeft overwonnen ziet hij het allemaal heel helder en duidelijk. Met deze vaardigheden op zak laat Piper zijn mama en soortgenoten de grootste en beste schelpen vol trots en passie zien en eten. Hij kan er geen genoeg van krijgen en kruipt daarna tevreden bij zijn mama in het nest.

Het geeft zo’n mooi beeld van bijvoorbeeld de geloofsopvoeding en van Gods grootheid in de schepping, vind je ook niet?!
Mijn man en ik kennen als ouders hoge golven en stormen rondom geloofsopvoeding, omdat geloven voor kinderen met autisme soms echt totaal ongrijpbaar is. Soms is het geloof dus gewoon simpelweg ongrijpbaar zoals de golven die af en aan spoelen. Het kan ongrijpbaar zijn voor niet alleen onze kinderen maar soms ook voor onszelf. Daarnaast krijg je niet altijd direct van God waar je om vraagt, net zoals Piper moet leren dat het eten van schelpjes niet alleen maar door mama opgelost wordt. Hij moet er iets voor doen, hij moet de golven trotseren. En pas daarna ziet hij het helder!
Ons zoontje met complex autisme en trauma heeft ons leren leven met regen en hoge golven op het gebied van geloof.
We hebben er op leren vertrouwen dat er soms heel andere invalshoeken, leermomenten en inzichten komen, net zoals Piper van de heremietkreeftjes leert hoe je je angst kan overwinnen en kan dealen met de golven. Daarvoor is het bidden, danken en geloven zo fijn en belangrijk. Dingen komen bijna nooit alleen maar aanwaaien, maar vaak met regen! De vreugde, het plezier, het helder zien, dat wat overblijft na het overwinnen is alleszeggend.

Geplaatst op Geef een reactie

Het zout voor de wereld

U bent als zout voor de wereld. Maar als het zout zijn kracht verliest, hoe moet je het dan smaak geven? Waar is het dan nog goed voor, behalve om weggegooid en door de mensen vertrapt te worden? U bent het licht van de wereld, een stad op een berg kan iedereen zien.
Matteüs 5:13-14


In de Bijbel lezen we hoe Jezus op een bepaald moment spreekt vanaf een berg tegen duizenden mensen. Hoe denk jij dat die groep mensen er uit zag? Waren het allemaal gelovigen? Waren het mensen die Hem zagen als de Messias? Waarschijnlijk niet. Grote kans dat een groot deel van die mensen daar alleen was om een wonder of iets anders spectaculairs te zien. Zou je zelf ook nieuwsgierig zijn? Jezus zegt tegen de groep mensen dat ze het zout en het licht van de aarde zijn. Hij zegt niet: “Als je in Mij gelooft, word je het zout en het licht.” Natuurlijk is het zo dat we in Jezus moeten geloven, maar Hij benoemt het hier niet als voorwaarde. Hij zegt ook niet dat je hard moet werken, de Bijbel moet lezen of alles moet doen wat Hij zegt om zout en licht te worden. In plaats daarvan zegt Hij: “Je bent het zout. Je bent het licht.”

En dat zegt Hij ook tegen jou. Ik hoop natuurlijk dat jij gelooft dat Jezus de Messias is. Dat je weet dat Hij van jou houdt. Maar bovenal hoop ik dat jij voelt dat Hij tegen jou spreekt, wanneer Hij zegt: “Je bent het licht.” Want dat licht mag jij zijn. Daarvoor hoef je geen grootse dingen te doen. Wanneer je een klein kaarsje aansteekt in een ruimte, zul je zien dat het kaarsje heel veel licht geeft ook al is het kaarsje maar klein. Zo’n kaarsje mag je zijn. Gewoon zijn. Zijn zoals jij bent. Jij mag je licht laten schijnen in jouw gezin en zo jouw kinderen laten proeven wat de smaak van Jezus is.


Ook tijdens de veertigdagentijd kan je een lichtje laten schijnen in je gezin. Dat hoeft niet door fanatiek te vasten of een intensief Bijbelleesrooster te volgen. Hou het simpel, haalbaar en dicht bij jezelf. Bij ons thuis werkt de Paasdankkalender ontzettend goed. Iedere dag halen we een klein kaartje van de dankkalender uit een pot. Op het kaartje staat een alledaags item om dankbaar voor te zijn. Denk aan ‘de zon’, ‘speelgoed’ en ‘een boterham op je bord’. Samen met de kinderen danken we dat God voor ons zorgt. Simpel maar doeltreffend. Zo laten wij ons lichtje schijnen.

Aisha Meel, oprichtster van de Wonderwolk. Moeder van 3 prachtige kids (Livia (7), Joëlle (5) en Timeon (4)), creatieveling met een doctoraat in de Medische wetenschappen (waar ze niks meer mee doet), maar vooral vurig verlangend naar Gods liefde en nabijheid. Haar wens is om zoveel mogelijk kinderen en ouders dichterbij God te brengen.

Aisha Meel, oprichtster van de Wonderwolk.
Moeder van 3 prachtige kids (Livia (8), Joëlle (6) en Timeon (5)), creatieveling met een doctoraat in de Medische wetenschappen (waar ze niks meer mee doet), maar vooral vurig verlangend naar Gods liefde en nabijheid. Haar wens is om zoveel mogelijk kinderen en ouders dichterbij God te brengen.

Paasdankkalender

De veertigdagentijd is natuurlijk heel geschikt voor dit ‘toeleven naar’. Het is een bijzondere periode waarin we worden uitgenodigd om opnieuw of meer met God bezig te zijn. Maar het is voor jonge kinderen – en misschien ook wel voor onszelf – een wat abstracte en lange periode. Door een dagelijkse, zichtbare handeling krijgen ook de allerkleinsten op deze manier iets mee van deze bijzondere tijd. De dankkalender is ook geschikt voor na de veertigdagentijd en Pasen. In veel gezinnen is het dankmomentje een vast onderdeel geworden van het gezinsleven.

Geplaatst op Geef een reactie

Waarom Bijbellezen aan tafel bij ons geen succes was:

  1. Mijn kinderen aten vaak langzaam… heel langzaam… soms zaten we wel anderhalf uur aan tafel. En eerlijk is eerlijk na anderhalf uur is het niet heel gezellig meer. “Neem nog een hapje,” -zucht- “Kauwen is ook handig” – zucht – “Je eten hoeft niet in je wang te wonen…”
  2. Er werd vaak gemopperd over het eten. “Eten we dat!” – vies gezicht trekken –  “Dat lust ik echt niet. Jakkie!” Als moeder wilde ik graag dat ze dankbaar waren voor het eten. Dit werden dus al snel ook sfeerbedervers.
  3. “Mama, mag ik een toetje?” “We gaan nog eerst een verhaal lezen.” – rollende ogen – “We zitten hier al zo lang, mama” – Ik verontwaardigd: “Ik ben al een uur klaar met eten hoor.” Sja, dan was de toon wel weer gezet.
  4. Manlief “Moet je nu echt Bijbellezen? Straks wordt de Bijbel vies. Kijk eens naar de tafel.” Oké, na anderhalf uur zitten, moesten we dus eerst ook nog alles netjes afruimen en schoonmaken. Denk jij dat mijn kinderen dan nog netjes aan tafel zaten? Alle drie?

Ik wilde zo graag het Woord van God aan ze meegeven. Maar aan tafel was het meer overleven dan gezellig. De kids waren moe, ik was moe. De concentratie was op. Het leek mij dus beter om eerst de sfeer aan tafel te verbeteren. Het relaxter te maken. Eten ze langzaam. Dan eten ze langzaam. Er hoeft geen Bijbellees-moment in je nek te hijgen. Maar hoe gaf ik hen dan mee dat Gods Woord belangrijk is. Soms deed ik dat door in stilte zelf uit mijn Bijbel te lezen, wanneer zij nog aten. Win-win-win, want zij zagen hoe belangrijk Gods Woord voor mij is én ik werd zelf gevoed uit Gods Woord én ik hoefde niet te kijken naar de langzaam kauwende mondjes. Daarnaast gebruikten wij “De Bijbel Rond” 40 losse kaartjes met 5-minuten Bijbelmomentjes. Afhankelijk van hoe de sfeer in huis is, lazen we ’s ochtends of ’s avonds bij het eten een kaartje. In een paar zinnen wordt op het kaartje een Bijbelverhaal verteld. Er staat een bijpassende liedsuggestie bij (muziek doet het bij ons altijd goed in huis) én een vraag om samen over te praten. Dit werkte perfect voor mijn kinderen. Vooral omdat er na ieder kaartje een soort beloning was. Namelijk een steentje in het buisje van de kaarthouder doen. (Wij deden er drie per kaartje, want ieder kind mocht één steentje in het buisje doen) Het verzamelen en de zichtbare opstapeling van de steentjes hielp enorm om iedere dag weer een kaartje er bij te pakken.

Inmiddels zijn mijn kinderen al wat groter en kunnen we steeds vaker wel de echte Bijbel er bij pakken. Maar ik denk dat we straks met de veertigdagentijd toch nog één keer terug grijpen naar “De Bijbel Rond.” Wel zo leuk.

Aisha Meel, oprichtster van de Wonderwolk. Moeder van 3 prachtige kids (Livia (7), Joëlle (5) en Timeon (4)), creatieveling met een doctoraat in de Medische wetenschappen (waar ze niks meer mee doet), maar vooral vurig verlangend naar Gods liefde en nabijheid. Haar wens is om zoveel mogelijk kinderen en ouders dichterbij God te brengen.

Aisha Meel, oprichtster van de Wonderwolk.
Moeder van 3 prachtige kids (Livia (8), Joëlle (6) en Timeon (5)), creatieveling met een doctoraat in de Medische wetenschappen (waar ze niks meer mee doet), maar vooral vurig verlangend naar Gods liefde en nabijheid. Haar wens is om zoveel mogelijk kinderen en ouders dichterbij God te brengen.

De Bijbel Rond

Bijbellezen met je kind wordt met ‘De Bijbel rond in 40 kaartjes’ een nieuwe ervaring. De kaartjes loodsen je in 40 dagen door de Bijbel heen; van de schepping tot de nieuwe aarde. Op elk kaartje staat in enkele regels een Bijbelverhaal, een bijpassend lied en een vraag waar je samen met je kind(eren) over na kunt denken. De teksten en afbeeldingen zijn al geschikt voor jonge kinderen vanaf twee jaar; een mooi project dus dat je met het hele gezin kunt doen.

Geplaatst op Geef een reactie

Door de mond van zuigelingen

Kan een baby Gods liefde ervaren? Ik geloof dat het kan.
Een pasgeboren mensje heeft er veel behoefte aan om gekoesterd te worden, geknuffeld, aangeraakt, aangekeken, verzorgd, gevoed. Hij (of zij) hoort graag lieve woorden. Met God als jouw Bron, kun jij dat kleine mensje vertellen hoe geliefd hij is. Door jou, maar ook door God. Je mag voor hem zorgen in de wetenschap dat hij Gods geliefde kind is. Dat jij met jouw zorg, Gods liefde aan je kindje doorgeeft. Je kunt God hardop danken voor en met je kindje. Je kunt hem vertellen hoe mooi God hem heeft gemaakt. Begrijpt je baby al jouw woorden? Nee, maar hij ervaart wel de liefdevolle sfeer waarin jij voor hem zorgt en waarin jij hem vertelt over zijn hemelse Vader. Zo ervaart je baby Gods liefde.

Ik denk dat muziek een heel mooi middel is om je jonge kind Gods liefde te laten beleven.

Graag deel ik een ervaring met je.

Ik speel piano en mijn dochter van 8 maanden zit op schoot. Haar handjes ontdekken de toetsen. Ik speel een gebed en een danklied. En dan… begint ze te zingen. Nog voordat ik dat zelf doe. ‘Ahhhh, aaaahhhh’. Ze beweegt op de muziek en zingt haar lied. Ik speel door en ben geroerd. Ze ervaart de muziek, de liederen voor God, en reageert daarop. Op haar eigen manier, op haar eigen niveau, in haar eigen belevingswereld. Ze maakt muziek voor God.

Een Bijbeltekst schiet mij te binnen:
‘Uw luister aan de hemel wordt bejubeld
door de mond van kinderen en zuigelingen.’
Psalm 8:2,3

Amen!

Adriëlle Schouten, oprichtster van Zing in de Kring.
Moeder van vier levenslustige zoons (Joël (14), Micha (12), Jefta (10) en Gideon (7)) en een prachtige dochter (Hadassa (0)).
Achtergrond als juf en orthopedagoog. Schrijft Bijbelse liedjes voor jonge kinderen en verlangt ernaar om kinderen door muziek en spel Gods liefde te laten ervaren.

Samen op ontdekkingsreis

Wil je meer leren over hoe je met je kind samen God ontdekken? Lees dan hét christelijk opvoedboek voor jonge ouders: “samen op ontdekkingsreis”.

Geplaatst op Geef een reactie

Advent

‘Advent is dromen dat Jezus zal komen,’ zong ik vroeger op school. Elke week staken we een extra kaars aan, en zongen we een nieuw couplet. We keken uit naar het Kerstfeest. En, wat ik als kind nog niet zo goed besefte, we keken uit naar het moment waarop Jezus opnieuw naar deze aarde zal komen, ‘niet als een kind en niet in een kribbe, maar als een vredevorst hier in ons midden.’

De manier waarop ik toeleef naar het Kerstfeest, verschilt. Ik merk dat de levensfase waarin ik me bevind, best bepalend is voor de manier waarop ik de Adventsperiode beleef.
Ik vind het mooi dat God me steeds weer iets nieuws laat ervaren.

Zo ook nu.

In het afgelopen jaar is onze dochter geboren. Als ik naar haar kijk, besef ik hoe bijzonder het is dat Jezus naar deze aarde kwam als kind. Een baby is zo kwetsbaar, zo afhankelijk, zo teer en zo klein. God koos ervoor om naar deze aarde te komen als baby. Jezus had ook als volwassene ineens op aarde rond kunnen lopen. Maar juist in het feit dat Hij als baby kwam, laat Hij zien dat Hij mens werd als wij. Zo dichtbij, zo kwetsbaar, zo klein. En tegelijk zo groot.
‘Vandaag is in de stad van David jullie Redder geboren. Hij is de Messias, de Heer.’ De engel zei het tegen de herders in de velden van Efratha, maar hij zegt het ook tegen mij. Dit Kind in de kribbe is mijn Redder!

Ik zet een lied op om God te prijzen en til mijn dochter op. Samen dansen we door de keuken. We zien uit naar het Kerstfeest. En we zien uit naar Jezus die terug zal komen, als Vredevorst. ‘Dan is er nergens verdriet meer of pijn, dan zal het altijd Kerstfeest zijn.’

Adriëlle Schouten, oprichtster van Zing in de Kring.
Moeder van vier levenslustige zoons (Joël (14), Micha (12), Jefta (10) en Gideon (7)) en een prachtige dochter (Hadassa (0)).
Achtergrond als juf en orthopedagoog. Schrijft Bijbelse liedjes voor jonge kinderen en verlangt ernaar om kinderen door muziek en spel Gods liefde te laten ervaren.

Kerst materialen

In onze webshop vind je allerlei materialen om samen naar kerst toe te leven.